Als eerste kwam ik terecht bij Minotaur Maze. Ontwerper Floris Verweij legde het spel uit. In het begin was de uitleg wat rommelig, maar uiteindelijk ging het beter. Het spel lijkt op De Betoverde Doolhof, waarin de spelers een doolhof manipuleren en schatten proberen te verzamelen. Nu is er echter ook een minotaurus. Aan het begin van je beurt rol je met een dobbelsteen. Er zijn 3 opties: 1 = 1 tegel inschuiven, 2 = 2 tegels inschuiven, minotaurus = geen tegel inschuiven, maar de minotaurus verplaatsen. Als je daarmee een tegenstander weet te "slaan", dan mag je 1 schat afpakken en gaat de tegenstander terug naar de beginpositie. Iedere speler heeft ook nog 3 actiekaarten, waarvan je elke beurt 1 mag gebruiken. Daarmee kan de minotaurs bijvoorbeeld door muren heen. Je bent telkens op zoek naar 2 schatten (daar zijn 3 soorten van) en elke speler heeft ook nog een eigenschap, die eenmaal per spel kan worden ingezet. Je ontkomt uiteraard niet aan de gelijkenis met De Betoverde Doolhof. Het karakter van het spel wordt door de minotaurus wel anders. De leider in het spel zal regelmatig door de andere spelers worden aangevallen. Er komen echter steeds meer schatten in handen van de spelers, waardoor het spel niet oneindig door zal gaan. Voor de juiste groep een lekker spelletje om elkaar te pesten.

Bij Amsterdam Board Game Design keek ik mee met het spelletje Stubborn Sheep dat in het voorjaar samen met 2 andere spelletjes op Kickstarter komt. In dit spel beschikt elke speler over 2 hekken met daar tussen een weiland voor schapen. Tussen de spelers liggen ook weilanden met daarop schapen. Elke beurt krijg je 1 nieuw hek dat je over een van je andere hekken heen bouwt. Je hebt dan telkens twee keuzes. Op het hek staat dan welke schapen verplaatsen en je probeert ten minste 3 schapen van dezelfde kleur in je weiland te krijgen, want dan kun je een schaap daarvan op je puntenstapel leggen. De schapen die verplaatsen, hebben bijzondere eigenschappen. Een geel schaap neemt een ander schaap mee, een rood schaap verjaagt een ander schaap en een blauw schaap stopt pas met verplaatsen als hij bij een ander blauw schaap komt. De witte schapen zijn een soort jokers. Na een vast aantal rondes worden de schapen op je scorestapel geteld. Het bleek best een pittig spelletje te zijn.

Happy Flippers is een spelletje dat uit een ontwerpwedstrijd is ontstaan. In 48 uur moest een spelletje worden ontworpen met eenvoudige regels en goedkoop spelmateriaal. De spelers zijn pinguïns op zoek naar vis. Ze zijn happy als ze bij andere pinguïns zijn en kunnen dan meer acties doen. Zo kun je verplaatsen naar aangrenzende ijsschotsen, deze schotsen onderzoeken en visplekken markeren. Onder bepaalde omstandigheden, kun je de gemarkeerde plekken verzamelen en zo punten scoren. Je kunt ook nieuwe ijsschotsen toevoegen en zo het speelveld veranderen. De pinguïns zijn nog gewone pionnen, want er zijn nog niet de geschikte pinguïn meeples gevonden. Deze lijken vaak op raketten.

Slava is een slagenspel en in 8 slagen probeer je zoveel mogelijk punten te scoren. De kaartsoorten zijn verschillende militaire eenheden: soldaten, tanks, artillerie, vliegtuigen, luchtdoelgeschut enzovoort. Deze zijn in verschillende hoeveelheden aanwezig en binnen elke soort is er ook een leider. Kom je uit met een tank, dan moeten alle spelers een tank spelen. Heb je die niet, dan mag je zelf kiezen wat je speelt. Er is een krachtsverhouding. Zo wint artillerie van tanks en vliegtuigen winnen van allebei. Vliegtuigen verliezen alleen van luchtdoelgeschut. Tot zover nog niet heel bijzonder. Maar dan komt het weer in het spel. Bij goed weer, zijn de vliegtuigen ontzettend sterk, maar bij slecht weer, kunnen ze niet opstijgen en verliezen alle gevechten. Er is een stapel met weer kaarten. Voor de eerste slag wordt er een weer kaart gedraaid en voor de vijfde slag wordt er een weer kaart gedraaid. Dat kan het hele spel omgooien. Er is ook nog een bom, die een slag ongeldig maakt, maar als je die bewaart tot de laatste slag, dan krijg je 10 strafpunten.

Tot slot heb ik nog een spelletje Oh Crab! gedaan. Iedere speler heeft een krab, die zo snel mogelijk naar zee probeert te kruipen. Dat doe je door elke beurt een programmeerkaart uit te spelen. Je rijtje met kaarten wordt steeds langer en soms kun je door bepaalde kaarten te combineren, extra acties vrijspelen. Zo krijg je steeds meer acties tot je beschikking, tot je kaarten op zijn. Dan moet je een beurt overslaan, maar krijg je wel een nieuwe verbeterde kaart erbij. Daarna begin je weer met een nieuw rijtje. Het strand ligt vol hindernissen en dan heb je ook nog de krabben van de tegenstanders. Als je weggeduwd wordt, val je om en kost het je een van je acties om weer op te staan. We speelden op een verkort speelbord en het was niet echt moeilijk om je route te plannen. De acties in je rijtje mag je namelijk in een volgorde naar keuze uitvoeren. Bij een lang rijtje, is het niet zo gemakkelijk om bij te houden, welke actie je al hebt uitgevoerd. Verder kun je nog schelpen verdienen, waarmee je bijzondere extra acties kunt kopen. Al met al grappig om een keer te spelen, maar voor mij was het wat te simpel. Hij klonk vooraf leuker dan het spel uiteindelijk verliep.